دانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Spoken and Written English Chunksتکه‌های واژگانی گفتاری و نوشتاری زبان فارسی117870710.22099/jlil.2026.52884.1467FAمریمقاسمیانآموزش زبان فارسی به غیر فارسی زبانان، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانناصررشیدیآموزش زبان انگلیسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانJournal Article20260421<strong>Lexical chunks are conventionalized multi-word units stored in the minds of native speakers that convey a single, unified meaning. Native speakers frequently use these chunks in both spoken and written language. The present study aims to examine spoken and written Persian lexical chunks from a grammatical-structural perspective and to analyze their role in creating coherence in speech and text. The data for this research included natural telephone conversations, selected scenes from several television series, Persian magazines, short stories, texts from various websites, and formal messages exchanged on social media platforms. These data were transcribed and compiled into two separate corpora: one spoken and one written. Then, two-word, three-word, and four-word lexical chunks were extracted using AntConc software and transferred to Excel for further analysis. The lexical chunks were manually identified by the researcher and analyzed based on Como’s grammatical framework. The quantitative analysis showed structural differences between spoken and written lexical chunks. In spoken two-word chunks, patterns such as noun+verb, adjective+verb, noun+noun, verb+verb, and numeral+noun were more frequent, whereas written two-word chunks followed patterns like preposition+noun, noun+preposition, and pronoun+noun. Three- and four-word spoken lexical chunks often followed the noun+pronoun+noun+verb pattern, while written three-word chunks frequently followed preposition+pronoun+noun and preposition+noun+preposition structures. Written four-word chunks displayed a wider range of grammatical patterns. The qualitative analysis further revealed that these lexical chunks significantly contribute to the coherence and cohesion of both spoken discourse and written texts.</strong>تکه‌های واژگانی، عباراتی نهادینه‌شده در ذهن اهل زبان هستند که از دو واژه یا بیشتر تشکیل شدهاند، اما معنایی که منتقل میکنند یک معنای واحد است. اهل زبان، در گفتار و نوشتار از تکه‌های واژگانی به‌وفور استفاده میکنند. هدف پژوهش حاضر بررسی تکه‌های واژگانی گفتاری و نوشتاری زبان فارسی از منظر ساختار دستوری و تحلیل نقش این تکه‌های واژگانی در ایجاد انسجام در گفتار و متن است. داده‌های این پژوهش شامل گفتگوهای تلفنی طبیعی، قسمتهایی از چند سریال تلویزیونی، مجلههای فارسی، داستانهای کوتاه، متونی از وب‌سایت‌های مختلف و پیامهای رسمی رد‌‌وبدل شده در شبکههای اجتماعی هستند که پس از ترانویسی به دو پیکرة مستقل گفتاری و نوشتاری تبدیل شدند. سپس عبارات دو کلمه‌ای، سه کلمه‌ای و چهار کلمه‌ای توسط نرمافزار انتکانک استخراج شده و به اکسل منتقل شدند. تکه‌های واژگانی زبان فارسی توسط محقق به‌طور شمی مشخص گردید و بر اساس چارچوب دستوری کومو بررسی و تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل کمی نشان داد که تفاوت‌هایی میان الگوی دستوری تکه‌های واژگانی گفتاری و نوشتاری وجود دارد. تکه‌های واژگانی گفتاری دو کلمه‌ای بیشتر از الگوی دستوری اسم + فعل، صفت + فعل، اسم + اسم، فعل + فعل، تعداد نما + اسم پیروی میکنند. درحالی‌که تکه‌های واژگانی نوشتاری دو کلمه‌ای بیشتر از الگوی حرف اضافه + اسم، اسم + حرف اضافه، ضمیر + اسم پیروی میکنند. همچنین تکه‌های واژگانی گفتاری سه کلمه‌ای و چهار کلمه‌ای دارای الگوی دستوری اسم + ضمیر + اسم + فعل هستند؛ اما تکه‌های واژگانی نوشتاری سه کلمه‌ای دارای الگوی دستوری حرف اضافه + ضمیر + اسم و حرف اضافه + اسم + حرف اضافه هستند. تکه‌های واژگانی نوشتاری چهار کلمه‌ای نیز انواع مختلفی از الگوهای دستوری را شامل می‌شود. نتایج حاصل از تحلیل کیفی نشان داد که این تکه‌های واژگانی در انسجام گفتار و متن نقش مؤثری ایفا میکنند.https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8707_5ecadd2a0fbf0a4404f66c91dc1b0f69.pdfدانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Persuasion in Persian Narrative: A Comparative Analysis of Metadiscourse Markers in Narrative Texts Based on Aristotle's Persuasive Triangleاقناع در روایت فارسی: تحلیل تطبیقی نشانگرهای فراگفتمانی در متون داستانی با تکیه بر مثلث اقناعی ارسطو1947868910.22099/jlil.2026.55530.1462FAاسلامپورملکگروه زبان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایرانآمنهزارعگروه زبان‌شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایرانصمدمیرزاسوزنیگروه زبان انگلیسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.اسماعیلجدیدیگروه زبان انگلیسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.Journal Article20260128<strong>Systematic study of the linguistic instruments of persuasion in literary narrative, through the integration of discourse analysis models and traditional rhetoric, provides the basis for a scientific explanation of the role of extratextual factors such as gender in shaping the argumentative structures of the text. The present study, adopting a discourse-analytic approach and drawing on Hyland’s (2005) model of metadiscourse markers and Aristotle’s persuasive triangle—logos, ethos, and pathos—examines the mechanisms of persuasion in Persian narrative in four major works of contemporary Iranian literature: Savushun by Simin Daneshvar, Khabe zemestani by Goli Taraghi, Cheshmhayash by Bozorg Alavi, and Az ranji ke mibarim by Jalal Al-e Ahmad. The corpus consists of the online texts of these works, and the data were analyzed using statistical tests to assess gender differences and interactive/interactional patterns. The findings showed that male authors make significantly greater use of interactive markers—transitions, frame markers, evidentials, endophoric markers, and code glosses—which are consistent with logos-oriented persuasion and argumentative organization. By contrast, female authors make significantly greater use of interactional markers, particularly self-mentions, strengthening ethos and emotional connection with the reader, namely pathos. At the level of individual works, Az ranji ke mibarim was the most logos-oriented, Savushun the most ethos-oriented, Khabe zemestani the most pathos-oriented, and Cheshmhayash the most balanced. The results confirm the role of gender while emphasizing personal style and narrative discourse type in shaping persuasion.Therefore, metadiscourse markers, beyond organizing the text, are indicative of the ideological and stylistic choices of authors.</strong>مطالعة نظام‌مند ابزارهای زبانی اقناع در روایت ادبی با تلفیق الگوهای تحلیل گفتمان و بلاغت سنتی، زمینه را برای تبیین علمی نقش عوامل برون‌متنی مانند جنسیت در شکل‌دهی به ساختارهای استدلالی و ارتباطی متن فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیل گفتمان و با تکیه بر الگوی نشانگرهای فراگفتمانی هایلند (2005) و مثلث اقناعی ارسطو (لوگوس، اتوس، پاتوس) سازوکارهای اقناع در روایت فارسی را در چهار اثر شاخص ادبیات معاصر ایران «سووشون»، «خواب زمستانی»، «چشم‌هایش» و «از رنجی که می‌بریم» بررسی میکند. پیکرة پژوهش شامل متن برخط این آثار است و داده‌ها با آزمونهای آماری تحلیل گردید. یافتهها نشان داد که نویسندگان مرد به‌طور معناداری از نشانگرهای تبادلی (گذارها، چارچوب‌سازها، گواه‌نمایی‌ها، درونمتنیها و معناهای رمزگونه) بیشتر بهره می‌برند که با اقناع لوگوس‌محور و سازمان‌دهی استدلالی متن همخوان است. در مقابل، نویسندگان زن به‌طور معناداری نشانگرهای تعاملی به‌ویژه خوداظهاری‌ها را بیشتر بهکار می‌گیرند که به تقویت اِتوس و پیوند عاطفی با خواننده (پاتوس) می‌انجامد. در سطح آثار «از رنجی که می‌بریم» لوگوس‌محورترین، «سووشون» اِتوس‌محورترین، «خواب زمستانی» پاتوس‌محورترین و «چشم‌هایش» متعادل‌ترین الگوی اقناعی را نشان داد. نتایج ضمن تأیید نقش جنسیت بر اثرگذاری سبک شخصی و نوع گفتمان روایی در شکل‌دهی اقناع تأکید میکند. بنابراین، نشانگرهای فراگفتمانی فراتر از سازمان‌دهی متن نشانه‌ای از انتخاب‌های ایدئولوژیک و سبکی نویسندگان هستند. https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8689_5768d5dcab9ca25cc4095595c7947137.pdfدانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Rhyme Processing in Persian: Auditory Priming in First and Second Languageپردازش قافیه در زبان فارسی: آماده‌سازی شنیداری در زبان اول و دوم4976868610.22099/jlil.2026.55734.1464FAنگارصیادیدانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران0009-0005-8902-3296ماندانانوربخشگروه زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانمحمدزارع محمدخانیگروه آمار، دانشکده ریاضی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانJournal Article20260222<strong>This study investigated the effect of rhyme-based phonological priming on auditory word recognition in native Persian speakers and second-language learners of Persian. Phonological priming may facilitate or inhibit lexical processing through phonological overlap between a prime and a target word, and this effect may differ depending on listeners’ language background. To examine this issue, an auditory priming task was designed with three experimental conditions: rhyme, phoneme transposition, and control. The participants were 30 individuals, including 15 native Persian speakers and 15 Arabic-speaking learners of Persian. In each group, 7 participants were male and 8 were female; overall, 53.3% were women and 46.7% were men. The mean age of the Iranian group was 29.33 years (</strong> <strong>), and the mean age of the Arabic group was 33 years (</strong> <strong>). The stimuli were recorded by a native Persian speaker, normalized, and presented using PsychoPy software. Prime and target stimuli were delivered auditorily with an interstimulus interval of 2000 milliseconds. The results showed that experimental condition had a significant effect on reaction time in both groups. For native Persian speakers, the rhyme condition significantly reduced reaction time compared with both the control and transposition conditions, while no significant difference was found between the control and transposition conditions. In Persian learners, the rhyme condition also produced the fastest responses and differed significantly from the control condition, although its difference from the transposition condition was only marginally significant. Overall, the findings indicate that rhyme facilitates auditory word recognition.</strong>پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آماده‌سازی واجی مبتنی بر قافیه در شناسایی واژه‌های شنیداری در فارسی‌زبانان زبان اول و فارسی‌آموزان زبان دوم انجام شد. آماده‌سازی واجی می‌تواند از طریق هم‌پوشی آوایی میان محرک آماده‌ساز و واژۀ هدف، پردازش واژه را تسهیل یا بازداری کند و این اثر ممکن است بسته به وضعیت زبانی شنوندگان متفاوت باشد. در این پژوهش، تکلیف آماده‌سازی شنیداری با سه نوع شرط آزمایشی شامل قافیه‌ای، جابه‌جایی واج و کنترل طراحی شد آزمودنی‌ها متشکل از 30 نفر آزمودنی (15 نفر ایرانی، 15 نفر عرب‌زبان که در هر دو گروه شامل 7 نفر مرد و 8 نفر زن بودند) با درصد 3/53% ( 16نفر) زن و درصد 7/46% (14نفر) مرد در مطالعۀ حاضر شرکت کردند. میانگین سنی نمونۀ ایرانی 33/29 سال (50/4 =SD) و عرب 33 سال (21/5 =SD). محرک‌ها توسط گویندۀ بومی فارسی ضبط و پس از نرمال‌سازی، با نرمافزار سایکوپای ارائه شدند. محرک‌های آماده‌ساز و هدف به‌صورت شنیداری و با فاصلۀ زمانی ۲۰۰۰ میلی‌ثانیه ارائه شدند. با توجه به نتایج نوع شرط آزمایشی اثر معناداری بر زمان واکنش در هر دو گروه دارد. در فارسی‌زبانان، شرط قافیه به‌طور معناداری زمان واکنش را نسبت به شرایط کنترل و جابه‌جایی کاهش داد، در حالی‌که میان شرط کنترل و جابه‌جایی تفاوت معناداری مشاهده نشد. در فارسی‌آموزان نیز شرط قافیه سریع‌ترین زمان واکنش را به خود اختصاص داد و تفاوت آن با شرط کنترل معنادار بود، هرچند تفاوت میان قافیه و جابه‌جایی در آستانۀ معناداری قرار داشت. به‌طور کلی، قافیه می‌تواند شناسایی واژه‌های شنیداری را تسهیل کند.https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8686_760479859132efc29d9db68272901eac.pdfدانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Description and Analysis of the Dezhkordi Dialectتوصیف و تحلیل گویش دژکُردی7796871310.22099/jlil.2026.55833.1469FAاکبررئیسیانگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم، قم، ایران.محمودمهرآورانگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم، قم، ایران.بهاءالدیناسکندریگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم، قم، ایران.Journal Article20260425This article provides a linguistic description and analysis of the Dezhkordi dialect, a valuable variety of Southern Luri spoken in theEqlid County , The study aims to document, preserve, and explain the structural characteristics of this dialect. The research data were obtained through extensive fieldwork and the collection of more than one thousand authentic lexical items from native speakers. The data were subsequently analyzed using a descriptive-analytical approach. The findings indicate that the Dezhkordi dialect belongs to the Southwestern branch of the Iranian languages. Despite its historical affinity with Standard Persian, it exhibits distinctive phonological, morphological, and syntactic features. At the phonological level, processes such as deletion, substitution, metathesis, assimilation, dissimilation, and vowel fronting occur with high frequency. Morphologically, verbal structures—particularly those associated with past and future tenses—the use of specific auxiliary verbs, variations in personal endings, and distinctive infinitive forms reveal the dialect’s historical links with Middle Persian. Syntactically, the precedence of verbs over other sentence constituents, the distinctive distribution of clitic pronouns, and the specialized use of prepositions constitute notable characteristics of the dialect. Furthermore, the analysis of the lexicon, including classifiers and indigenous units of measurement, reflects important aspects of the region’s economic, social, and cultural life. The results demonstrate that the Dezhkordi dialect constitutes a valuable repository of archaic linguistic elements. Its documentation and analysis can contribute to the preservation of linguistic diversity, a deeper understanding of the historical development of Persian, and the utilization of indigenous lexical resources for word formation and language planning.این مقاله به توصیف و تحلیل زبان‌شناختی گویش دژکُردی، یکی از گونه‌های ارزشمند لری جنوبی در شهر دژکرد از توابع شهرستان اقلید استان فارس، با هدف ثبت، مستندسازی و تبیین ویژگی‌های ساختاری آن می‌پردازد. داده‌های پژوهش بر پایه مطالعات میدانی گسترده و گردآوری بیش از هزار واژه اصیل از گویشوران بومی فراهم آمده و سپس در چارچوب توصیفی ـ تحلیلی بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که گویش دژکردی از شاخه زبانهای ایرانی جنوب‌غربی است و در عین هم‌ریشگی با فارسی معیار، از ویژگی‌های آوایی، صرفی و نحوی متمایزی برخوردار است. در سطح آواشناسی، فرایندهایی چون حذف، ابدال، قلب، همگونی، ناهمگونی و پیشین‌شدگی واکه‌ها بسامد بالایی دارند. در حوزه صرف، ساخت‌های فعلی به‌ویژه در زمان‌های گذشته و آینده، کاربرد فعل‌های کمکی خاص، تغییر در شناسه‌ها و نیز صورت‌های مصدر، پیوند تاریخی این گویش را با فارسی میانه آشکار می‌سازد. در بخش نحو، تقدّم فعل بر دیگر اجزای جمله، جایگاه ویژه ضمایر پیوسته و کاربرد خاص حروف اضافه از ویژگی‌های شاخص به شمار می‌رود. همچنین بررسی حوزه واژگان، ممیزها و واحدهای بومی اندازه‌گیری، بازتابی از نظام معیشتی، اجتماعی و فرهنگی منطقه را نشان می‌دهد. برآیند پژوهش بیانگر آن است که گویش دژکردی گنجینه‌ای ارزشمند از عناصر کهن زبانی است و ثبت و تحلیل آن می‌تواند در حفظ تنوع زبانی، بازشناسی تحولات تاریخی فارسی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های واژه‌سازی بومی مؤثر باشد.https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8713_1b590c6d7135952789f5b99276cb9f2f.pdfدانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Low Chronotopic Clarity and Marginal Entrapment: Spatiotemporal Analysis of Class Identity in the Kurdish Narrative Gulî Reş (Black Flower)وضوح پایین پیوستار زمان ـ مکان و اسارت در حاشیه: تحلیل زمانی ـ مکانی حاشیه‌رانی نمادین در داستان کردی گوڵی رەش97115876310.22099/jlil.2026.56207.1476FAحسینرحمانیگروه زبان شناسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20260524<strong>This study analyzes time and place in the Kurdish short story “Gulî Reş” (Black Flower) by Shirzad Hassan, examining the connection between time, place, and symbolic marginalization. The research uses a qualitative approach based on social semiotics. Data were collected through multiple readings of the story. The analytical unit was “clauses with temporal or spatial references,” and a total of 247 cases were coded based on criteria including time type, place, verb aspect, repetitions, and silence. The theoretical framework consists of Blommaert and De Fina’s (2017) contemporary rereading of the time-space continuum and its novel applications by Karimzad and Catedral (2018, 2021, 2022). Findings show that the narrator oscillates among the childhood continuum, which is linked to an idealized past, courage, and the act of stealing flowers; the present continuum, which is marked by shame, fear, and waiting for the window to open; and the idealized future continuum, in which he dreams of planting black flowers to frighten the wealthy. These three continua exist within a hierarchy of power whose center is the “closed balcony” continuum of the affluent class, which determines not only space and time but also the ideology of naming and silence. The narrator’s constant shifts reflect his “low spatiotemporal clarity.” Consequently, he cannot choose any single continuum and remains trapped among them. His attempt to escape the dominant continuum toward the past and the future isn’t realizable. The story ends with the cry “Maletawa” (Goodby), an acknowledgment of spatiotemporal defeat and remaining in the margins.</strong>پژوهش حاضر با هدف تحلیل زمانی مکانی داستان کوتاه کردی «گوڵی رەش» (گل سیاه) از شیرزاد حسن و بررسی پیوند زمان، مکان و حاشیه‌رانی نمادین در این اثر انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر نشانه‌شناسی اجتماعی صورت گرفته است. داده‌ها از خوانش چندبارۀ متن کامل داستان گردآوری شدند. واحد تحلیل «بندِ دارای ارجاع زمانی یا مکانی» بود و در مجموع ۲۴۷ مورد بر اساس ملاک‌های نوع زمان، مکان، وجه فعلی، تکرارها و سکوت کدگذاری گردید. چارچوب نظری، بازخوانی معاصر پیوستار زمان مکان توسط بلومارت و دی فینا (۲۰۱۷) و کاربست‌های نوین آن توسط کریم‌زاد و کتدرال (۲۰۱۸، ۲۰۲۱، ۲۰۲۲) است. یافتهها نشان میدهند که راوی میان سه پیوستار زمان مکان در نوسان است: پیوستار کودکی که با گذشته‌ای آرمانی، شجاعت و دزیدن گل همراه است؛ پیوستار حال که با شرم، ترس و انتظار برای گشوده شدن پنجره مشخص می‌شود؛ و پیوستار آیندۀ آرمانی که در آن آرزوی کاشتن گل‌های سیاه و ترساندن ثروتمندان را دارد. این سه پیوستار در سلسله‌مراتبی از قدرت قرار دارند و مرکز قدرت، پیوستار «بالکن بستۀ» طبقۀ مرفه است که نه تنها فضا و زمان، بلکه ایدئولوژی نام‌گذاری و سکوت را نیز تعیین میکند. جابه‌جایی‌های پیوستۀ راوی نشان‌دهندۀ «وضوح زمانی مکانی پایین» اوست. در نتیجه، راوی نمی‌تواند یکی از این پیوستارها را برگزیند و میان آنها گرفتار شده است. تلاش او برای گریز از سلطۀ پیوستار مسلط به سوی گذشته و آینده قابل تحقق نیست. پایان داستان با ندای «مالتاوا...» (خداحافظ) اذعانی به شکست زمانی مکانی و باقی‌ماندن در حاشیه است. https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8763_d8ed1bffe3d51b7b44b56fed9600c855.pdfدانشگاه شیراززبانشناسی و گویش‌های ایرانی2538-357410420260220Third Person Singular Verbal Ending as a Zero Morpheme in Kalhori Kurdish: A Morphophonological Analysisشناسۀ سوم شخص مفرد به‌عنوان تکواژ صفر در کردی کلهری: تحلیلی صرفی واجی117132877610.22099/jlil.2026.56201.1474FAمهدیفتاحیگروه زبان انگلیسی و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانطاهرهجعفریگروه زبان انگلیسی و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانJournal Article20260522<strong>In Kalhori Kurdish, the third‑person singular marker in the past tense is represented as a zero morpheme and has no phonetic realization. Nevertheless, evidence of a final consonant /d/ appears in some verbs in the simple past and past perfect, creating the impression that the third‑person singular marker, in addition to the zero morpheme, has an alternating form /d/ in certain verbs. The present study argues that, because such an alternation would violate the principle of economy and would be unjustified if restricted to only one agreement marker, the assumption of this alternation should be abandoned. This study, instead, explores the possibility that the consonant /d/ belongs not to the agreement marker but to the morpheme preceding it (the past‑tense suffix or a verbal clitic). The data were analyzed using a descriptive‑analytical method within the framework of Harmonic Serialism in Optimality Theory. The data were collected through 15 hours of interviews with 10 Kalhori Kurdish speakers residing in the counties of Gilan‑e Gharb and Eslamabad‑e Gharb. The analysis shows that attributing /d/ to the morpheme preceding the agreement marker is both consistent with the principle of economy and supported by external evidence. The absence of /d/ in verbs other than the third‑person singular results from the dominance relations *VndvpV,*ɪ̯e >> Onset >> Max and *VndvpV, Ocp[+high]$ >> Onset >> Max.</strong>در کردی کلهری، شناسۀ سوم شخص مفرد در زمان گذشته به‌صورت تکواژ صفر بازنمایی می‌شود و تظاهر آوایی ندارد. با این وجود، شواهدی از حضور همخوان پایانی /d/ در برخی فعل‌های ماضی ساده و ماضی بعید وجود دارد، که این تصور را ایجاد میکند شناسۀ سوم شخص مفرد افزون‌بر تکواژ صفر، در برخی فعل‌ها دارای صورت متناوب /‑d/ باشد. پژوهش حاضر در تلاش است که به دلیل عدم رعایت اصل اقتصاد زبانی و توجیه‌ناپذیر بودن این تناوب صرفاً در مورد یک شناسه، تحلیلی ارائه دهد که در آن فرض وجود این تناوب کنار گذاشته شود، و این احتمال را بررسی میکند که در آن، همخوان /d/ نه به شناسه، بلکه به تکواژ ماقبل شناسه (پسوند گذشته‌ساز یا پی‌بست فعلی) اختصاص دارد. تحلیل داده‌ها به‌روشی توصیفی‑تحلیلی و در چارچوب انگارۀ توالی هماهنگ از نظریۀ بهینگی متوالی انجام گرفت. داده‌ها ازطریق ۱۵ ساعت مصاحبه با ۱۰ گویشور کردی کلهری ساکن شهرستان‌های گیلان‌غرب و اسلام‌آبادغرب گردآوری شدند. پس از بررسی و تحلیل داده‌ها، نتایج نشان داد فرض تعلق /d/ به تکواژ ماقبل شناسه، هم با اصل اقتصاد زبانی متناسب است و هم با شواهد برون‌پیکره‌ای هماهنگی دارد. عدم حضور /d/ در افعالِ غیر از سوم شخص مفرد حاصل روابط تسلط *VndvpV,*ɪ̯e>>Onset>>max و *VndvpV, Ocp[+high]$>>Onset>> max است.https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8776_01bafc58bed9dccecd638eac99b056bb.pdf