دانشگاه شیراز زبان‌شناسی و گویش‌های ایرانی 2538-3574 10 2 2025 10 23 Imperfection (of meaning) in the Semiotic Reading of You Are No Stranger Here نقصان معنا در خوانش نشانه‌معناشناختی شما که غریبه نیستید 1 17 8363 10.22099/jill.2025.53980.1439 FA محسن پورغریبشاهی شهر بابک دانشگاه ولی عصر «عج»، رفسنجان، ایران حسین بازوبندی دانشگاه ولی‌عصر«عج»، رفسنجان، ایران پریا رزمدیده دانشگاه ولی‌عصر«عج»، رفسنجان، ایران Journal Article 2025 08 13 The research scope of fiction literature is widening day by day with new perspectives and horizons; as if the art and capacity of story—and its discourse full of wonder and enigma—refuse to come to a halt. What we read in <em>You Are No Stranger Here</em> (<em>Shomā ke Gharibe Nistid</em>) (Houshang Moradi Kermani, 2015/[1394]) is an autobiographical writing of the author’s childhood and adolescence, in an intimate and profound tone, wherein the reader discovers the meaning of many textual propositions neither subject to primary, pre-given structures nor under the dominance of an actantial program and narratological and manipulative semio-semantics, but rather within the expanse of verbal communication and within two systems: co-occurance and contingency (chance). The present article, using a descriptive–analytical approach,  aims to study these two systems in the aforementioned narrative work. Accordingly—based on the doctrine of the “imperfection (of meaning),” and within Algirdas Julien Greimas’s post-structuralist studies—it examines stative and emotion-oriented semio-semantics and its aesthetic events. Findings suggest that, in contemporary fiction, meaning has acquired new coordinates whose history and geography are constituted not through opposition or parity between form and meaning, but through equivalence between the two; hence, meaning is fluid, elusive, dynamic, and sliding. گسترة مطالعات ادبیات داستانی، روز به روز با نگرش­ها و چشم­اندازهای نوین وسیع­تر می­شود؛ گویی هنر و قابلیّت داستان و گفتمانِ پر از شگفتی و رمز و رازِ آن را سرِ باز ایستادن نیست. آنچه <em>در شما که غریبه نیستید </em>(هوشنگ مرادی کرمانی، 1394) می­خوانیم زندگی­نامة خودنوشتی است از سرگذشت کودکی و نوجوانی نویسنده با لحنی صمیمانه و عمیق که خواننده در آن معنای بسیاری از گزاره­های متن را نه تابع ساختارهای اولیه و از پیش موجود، نه تحت سیطرة برنامة کنش­مدار و نشانه­معناشناسی روایی و القایی، بلکه در گسترة ارتباط کلامی و دو نظام هم­آیی و تصادف می­یابد. نوشتار حاضر در نظر دارد مجموع این دو نظام را با رویکرد توصیفی­- تحلیلی در اثر داستانی مزبور مطالعه کند. از همین رو، با تکیه بر آموزة «نقصان معنا»، و ذیل مطالعات و آرای پساساختارگرای «آلژیرداس ژولین گرمس»، نشانه­معناشناسی «شَوِشی و احساس­مدار» و رخدادهای «زیبایی­شناختی» آن را بررسی می­کند. برآیند جستار حاضر آن است که معنا در داستان­های امروزی تحت تأثیر زندگی و تجربة زیسته، مختصات نوینی یافته است. تاریخ و جغرافیای این مختصات نه در تقابل و برابری بین صورت و معنا، بلکه در هم­ارزی و توازی بین آن دو شکل می­گیرد. به همین دلیل، سیال، گریزان، پویا و لغزان است. https://jlil.shirazu.ac.ir/article_8363_63c9b17263f051b4d1fc2d1d565542b1.pdf